Jezioro Jasień
Zwane dawniej Łupawskim (pow. 577,2 ha, dług. 7,7 km, szer. 1,4 km, głęb. maks. 32 m). Wąskim przesmykiem łączy się ono w części północno-wschodniej z jeziorem Otnoga (pow. 15,8 ha, dług. 665 m, szer. 410 m, głęb. maks. 3,9). Największe i najbardziej malownicze jezioro na ziemi bytowskiej, położone jest w strefie pradoliny pomorskiej. Dnem jeziora ciągną się wały morenowe i złoża wapienne. Wypełnia ono część długiej rynny, którą wykorzystuje rzeka Łupawa, wpadająca do Bałtyku, wypływająca z północnego krańca jeziora. Brzegi ma dość wysokie, miejscami do około 25 m nad zwierciadło wody, w znacznej części zalesione. Wąski półwysep wcinający się głęboko od wschodu w jezioro dzieli je na dwie części. Na jeziorze znajduje się 7 wysp porośniętych lasem liściastym, złożonym z dębów, jesionów, brzóz i olch. Na jednej z wysp, pośród starych dębów, znajduje się grodzisko wczesnośredniowieczne. Bardzo rozwiniętą linię brzegową urozmaicają liczne cyple i zatoki. Zarówno brzegi zarośnięte szuwarami, jak i wyspy są miejscem gnieżdżenia się łabędzi, kormoranów, czapli, perkozów, i innego ptactwa wodnego. Sporadycznie obserwuje się też nad wyspą kanie czarne i rdzawe. Do r. 1918 na jednej z wysp gnieździł się także bielik. Na południu łączy się ono z jeziorami Obrowo Duże (pow. 37,4 ha, dług. 1 km, szer. 520 m, głęb. maks. 10,2 4n) i Obrowo Małe (pow. 9 ha, dług. 520 m, szer. 270 ni). Z miejscowości Jasień rozpoczynać można spływy kajakowe rzeką Łupawą najdzikszą z rzek pomorskich wpadających do Bałtyku. Wokół jez. Jasień rozłożyły się wsie i osady: Łupawsko, Otnoga, Zawiaty, Sieromino, Kłosy oraz przysiółki Babia Góra i Obrowo.

Miejscowość Jasień
Malowniczo położona wieś letniskowa pośród lesistej okolicy, na wschodnim brzegu jez. Jasień. Dobry mikroklimat. Możliwość zbioru runa leśnego i uprawiania wędkarstwa. Jedna z ciekawszych wsi z uwagi na kaszubskie tradycje i zabytki architektury (przy drodze do Lęborka, 18 km na północny wschód od Bytowa).Na początku XIV w. w posiadaniu opactwa oliwskiego. W r. 1381 wykupiona przez gdańskie komturstwo krzyżackie. Wieś rycerska lokowana na prawie niemieckim, obejmująca w XV w. aż 95 łanów ziemi. W połowie XVII w. osiadła tu szlachta z Polski. Własność rodziny Ossowskich — jednej z dwu najmożniejszych na ziemi bytowskiej. Zabudowa z placem rozdrożnym trójkątnym. Nazwa miejscowości wiąże się prawdopodobnie z dominacją jesionu w tych okolicach. Okoliczne lasy przez długie lata dostarczały zajęcia popielarzom, a w r. 1852 istniała tu nawet huta szkła.

We wsi znajduje się kilka obiektów zabytkowych grupy III Kościół ryglowy z r. 1699, rozbudowany w XIX w., zwany dworskim. Budowla szkieletowa o charakterystycznym półkolistym sklepieniu i jednej nawie oraz bardzo niskiej, przysadzistej wieży. Posiada interesujące wnętrze i wystrój poszczególnych fragmentów, z których na uwagę zasługuje chrzcielnica. Wraz z dzwonami wskazuje ona na wpływ sztuki gdańskiej. Na cmentarzu ozdobne krzyże wykonane z kutego żelaza, dzieła miejscowych kowali, o nie spotykanych gdzie indziej kształtach.

Culpa dignissimos at tempora non dolore possimus harum. Sed est velit nihil. Sunt quaerat porro soluta reiciendis unde illo expedita eaque. Unde cupiditate amet sed quis. Dolore corrupti porro modi expedita voluptates. Officiis voluptatem tempora eaque quis voluptas excepturi voluptas quis. Unde nemo libero veniam explicabo consectetur. Minus omnis soluta dolores explicabo. Aliquid fugiat laudantium id beatae ab. Voluptates harum dolores tempore voluptatem non accusantium libero. Nam fugit magnam blanditiis quisquam ullam. Libero quos quia modi ullam ipsa.